۩ منظره اطلاعات ۩

كتایون ریاحی بازیگر سینما و تئاتر كه در آخرین اثر خود در نقش زلیخا در سریال حضرت یوسف (ع) به ایفای نقش پرداخته بود طی یادداشتی از عرصه هنر خداحافظی كرد. آنچه در پی می آید متن این یادداشت است.

« گاهی اوقات زندگی طوریه كه آدم نون امروز را واسه شكم فرداش نمی خواد ،
اونوقته كه رویاهای آدم به تعویق می افته.

گاهی اوقات آدم از سرنوشت ، ‌رو دست خوبی می خوره ،‌ كه فكر می كنه داره تصمیم می گیره

اونوقته كه آدم ادعاهایی می كنه ،‌ كه تو رو دربایستی انجامش گیر می افته.

گاهی اوقات آدم از آرزوهاش جا می مونه.

گاهی اوقات آدم می خواد بازی كنه ، ‌بازیگر می شه.

گاهی اوقات داره می خنده وقتی تو دلش خونه ، گاهی گریه می كنه و قتی داره از زور خنده می میره.

گاهی اوقات شوخی شوخی همه چیز جدی می شه.

گاهی اوقات آدم وقتی زیاد می خواد كم می یاره ، گاهی وقتی كم می یاره زیاد می خواد.

گاهی اوقات با ترس و لرز بر می گرده به پشت سرش نگاه كنه ،‌ می بینه چه شجاعتی

گاهی اوقات با شجاعت می تونه ترساشو نگاه كنه.

گاهی اوقات آدم به دنبال خوشبختی ، ‌زندگی را گم می كنه ، گاهی هم با انتظار زندگی را معنا می كنه.

گاهی اوقات آدم برای پیدا كردن یه گنج الكی ،‌ گوهر خودشو گم می كنه ،‌ گاهی هم گوهر حقیقت را پیدا می كنه .

گویا زمان برآورده شدن آرزوی من و پسرم فرا رسیده و لازم است كه زائر سرزمین قصه، راهی شود . اینك كه عازم سفرم ، سفری به دیگر سوی زندگی ،‌ بر خود لازم می دانم تا از دوستانم و استادانم كه آنقدر به من نزدیك بودند كه در من بودند ، تشكر كنم ؛ پروانه ماهان ، زهرا عروس خوب پدر سالار ، خانم بس ، فاطمه ملاصدرا ، فخرالزمان ،‌ مهین مشرقی ، تارا ، ثریا اردلان .... و زلیخای عاشق. گر چه همه این عزیزانم عاشق بودند ولی عشق زلیخا خود یك معجزه بود.

این زنان و تنها دوستان نازنینم گاهی تشویقكی شدند و اگر تنبیه نشدند ، خدا را شكر ،‌كه البته باور نمی كنم بازیگر زنی در جهان باشد كه شماتت ، تحقیر و تنبیه نشود. اما همواره بزرگترین مشوقم مردم بودند با مهر آریائیشان و ایمان به خدا.

بسیار بسیار مفتخرم كه در تمام طول زندگی بازیگری ام ، تنها و تنها یك حامی داشتم و به قول جماعت سینمایی آنان كه با كمان حلاجی پنبه ام را زدند ، خواسته یا ناخواسته به دنبال چیزی بودند كه سهم من ورای آن بود.

در طول بیش از دو دهه هرگز افتتاحیه و اختتامیه جشنواره فجر را ندیدم . كارت دعوت به دستم نرسید! و خلاصه به قول ولتر؛‌" خدایا مرا از شر دوستانم در امان بدار، خود با دشمنانم می دانم چه كنم!"

در مقطعی كه سینما راجایگاهی شایسته برای خود نمی دیدم ، تلویزیون پایگاهی شد تا مهرم را با مردم مهربان تقسیم كنم .

و باز به قول حافظ ؛‌" كیمیای سعادت رفیق بود رفیق " ،‌ رفقایی كه همچنان هستند و من قدردانشان و آنان كه رفتند خدا به همراهشان . و اما این همه تنهایی ،‌بركت بود برای خلوت انس و این كه ؛ " یدالله فوق ایدیهم " ،‌ كه ترجمه سینمایی آن می شود : براستی خدا بزرگ ترین كارگردان است .

آنچه می بایست از جادوی سینما و بازیگری بیاموزم ،‌آموختم تا شاید ره توشه ای برای نوشتن باشد و در پی تجلی معجزه عاشقانه زلیخا در زندگی ام . ‌اینك برآنم تا با اعجاز كلمات ،‌پیوندی دیگر با شما نه از جنس نقش آفرینی بلكه با آفرینش نقش داشته باشم .

اراده امروز من برای نوشتن ،‌ گویا مجالی برای بازیگری نخواهد گذاشت ،‌ اما باید دید اراده خدا چه تقدیری برایم رقم خواهد زد.

باشد كه از این آزمون سربلند و دست پر بیرون آیم . »

ریاحی در اولین كار سینمایی با فیلم سینمایی پاییزان در سال 1360 خود را به عرصه بازیگری و سینمای ایران معرفی كرد. كشتی آنجلیكا، آپارتمان شماره 13 ، شام آخر، بانوی من، تارا و تب توت فرنگی و دعوت از دیگر آثار مطرح این بازیگر توانای سینما و تلویزیون محسوب می شود.