۩ منظره اطلاعات ۩

محمد پس از گذرانیدن تحصیلات ابتدائی دل از دیار كند و به تهران رفت و به مدرسه دارالفنون كه در آن ایام تنها مرجع علم و عمل بود قدم گذاشت.

او از همان ساعت ورودش می خواست هنرش به سرزبانها بیفتد و روزی قرعه فال به نام آقای مدیر مدرسه افتاد.

محمد صورت آقای مدیر را با قلم سیاه ساخت و آن وقت بود كه همه حتی آقای مدیر او را ملقب به میرزا محمد كردند و همین تابلوی سه بعدی توجه ناصرالدین شاه را به خود جلب كرد و بدون تامل دستور داد اتاقی از شمس العماره در اختیار نامبرده بگذارند تا با خیال راحت به ادامه هنرش مشغول شود.

كمال الملك یكی از برجسته ترین هنرمندان رشته نقّاشی و نگارگری كشورمان است.

18 ساله بود كــــه در عمارت سلطنتی شروع به كار كرد و در عرض 4 سال چندین تابلو را تمام كرد.

قدرت قلم و تشخیص رنگ او بطوری بود كه باعث اعجاب همه شد و به لقب نقاشباشی مفتخر گردید و تشویق شاه و استقبال مردم هنرشناس كار او را طوری كرد كه میرزا محمد در حدود 200 تابلو زیبا و گرانبها ساخت و ملقب به كمال الملك شد.

وی با اعجاز قلم شگفت آورش آثاری را كه از حیث استادی و مهارت با آثار بهترین نقّاشان جهان برابری می‌كند، خلق كرده است.

هم اكنون نیز كمال الملك در زمره برجسته‌ترین پدیده‌های هنری دو قرن اخیر محسوب می‌شود و مایه فخر و مباهات هنر نقّاشی ایران است.

پدر كمال الملك (آقا میرزا بزرگ غفّاری كاشانی) نیز كه طبق قرائن در ایّام تحصیل كمال الملك در تهران، خود از كارگزاران دربار قاجار بوده، یكی از عوامل مهم در ارتباط یافتن كمال الملك با دربار بوده است.

زمانی كه كمال الملك برای تحصیل و فراگیری علوم و معارف و پرورش استعداد هنری خود به تهران آمد، بجز حوزه‌های علمیه كه نخستین مراكز علمی و پژوهشی آن دوران بود و دارالفنون تهران، مركز و موسّسه آموزشی و تحصیلی دیگری در سطوح عالیه وجود نداشت و وی نخست در دارالفنون در رشته زبان فرانسه و هنر نقّاشی به تحصیل پرداخت.

استاد برای آشنائی بیشتر سفری به اروپا داشت و در موزه‌های معروف لوور، ورسای، و رم خوشه‌های معرفت از خرمن آثار روبنس، رامبراند، واندیك، داوینچی، رفائل و دیگر اساتید جهان جمع آوری كرد.

او پس از مراجعت به ایران هنرستانی به نام مدرسه صنایع مستظرفه تاسیس نمود و به پرورش استعدادهای پراكنده هموطنانش پرداخت.

در سال 1300 شمسی حسودان و معاندین كوته فكر حوادث و جریناتی برای استاد برپا كردند كه روح حساس و زودرنج او را متاثر كرد و بنا به عللی دیگر 6 سال بعد رسما از مقام ریاست هنرستان استعفا كرد و یك سال بعد او را به ملك شخصی كه در حوالی نیشابور داشت تبعید كردند.

كمال الملك پس از واقعه‌ای در اردیبهشت 1307 به نیشابور تبعید شد و تا آخر عمر در حسین آباد نیشابور، دهی كه به منظور كشاورزی و گذران زندگی خود فراهم آورده بود منزل گزید.

میرزا محمّد خان غفّاری كاشانی ملقّب به كمال الملك در یكشنبه 27 مرداد سال 1319 درگذشت و در كنار مقبره شیخ عطار سر به خاك ابدیت گذارد.

وی متخلص به رهی بود و پدرش محمد حسن خان معیری که در کار دیوانی بود و به هنر و شعر توجه و علاقه تمام داشت، همان سال از دنیا رفت.

رهی دوران کودکی را در دامان مادر که نقش پدر را نیز بر عهده داشت رشد کرد؛ او که آموزش‌های مقدماتی و آشنایی ابتدایی با هنر را از مادر آموخته بود به مدرسه رفت و ضمن تحصیل، موسیقی و نقاشی هم فرا گرفت.

وی از همان دوران نوجوانی دل به شعر و سرود سپرد؛ و علاقه وافری نسبت به اشعار شعرای متقدم ایران چون سعدی، حافظ، ملای روم و عراقی پیدا کرد.

وی پس‌از پایان‌ كلاس‌ سوم‌ دبیرستان‌ به‌ هنرستان‌ بانوان‌ رفت‌ و خیاطی‌ و نقاشی‌ آموخت.

در 16 سالگی‌ ازدواج‌ كرد و به‌ اهواز رفت‌. ولی‌ كمتر از 2 سال‌ بعد جدا شد و به‌ تهران‌ بازگشت. او سرودن را از 7 سالگی‌ آغاز كرد و نخستین‌ مجموعه‌ شعر او در سال‌ 1331چاپ‌ شد. دومین‌ مجموعه‌ شعر وی (دیوار) در 21 سالگی‌ چاپ‌ شد كه این مجموعه مورد نقد و سرزنش‌ ادبا قرار گرفت‌.

فروغ‌ فرخزاد یك‌ سال‌ بعد علیرغم‌ ملامت‌ شخصیت‌های‌ ادبی‌، سومین‌ مجموعه‌ شعر خود به نام‌ عصیان‌ را چاپ‌ كرد. این‌ 3 مجموعه‌ شعریهم بحث‌‌انگیز شدند.

آخرین مجموعه شعری که فروغ فرخزاد، خود آن را به چاپ رساند مجموعه تولدی دیگر است. این مجموعه شامل ۳۱ قطعه شعر است که بین سال‌های ۱۳۳۸ تا ۱۳۴۲ سروده شده‌اند.

او سپس‌ جذب‌ فعالیت‌های‌ سینمائی‌ شد و در سال‌ 1338 برای‌ مطالعه‌ و تجربه‌ سینما به‌ انگلستان‌ رفت‌.

او پس‌ از بازگشت‌ در سال‌ 1341 فیلم‌ مستندی‌ از جذامیان‌ تبریز به نام‌ خانه‌ سیاه‌ است تهیه‌ كرد كه‌ این‌ فیلم‌ در سال‌ 1342 برنده‌ جایزه‌ بهترین‌ فیلم‌ مستند فستیوال‌ اوبرهاوزن‌ ایتالیا شد.

سرانجام فروغ‌ فرخزاد ‌ 24 بهمن سال‌ 1345 دراثر سانحه‌ تصادف‌ رانندگی‌ در سن‌ 32 سالگی‌ درگذشت و در آرامگاه ظهیر‌الدوله دفن شد‌.

مهم‌ترین‌ آثار فروغ‌ فرخزاد:

• اسیر(1331)
• دیوار (1335)
• عصیان‌(1336)
• تولدی‌ دیگر(1342)
• ایمان‌ بیاوریم‌ به‌فصل‌ سرد(1352)
• برگزیده‌ اشعار(1353)
• گزینه‌ اشعار(1364)

سه‌ كتاب‌ آخر پس‌ از مرگ‌ منتشر شدند.

وی تحصیلات ابتدایی را در همین شهر آموخت و نیز درس‌های اولیه موسیقی را در مدرسه موزیك نظام همین شهر فرا گرفت.

یوسف زمانی در سال 1337 به همراه برادرش حسین به تهران آمد و در كنسرواتوار جهانی و هنرستان عالی موسیقی زیر نظر معلمانی چون غلامحسین قریب، هوشنگ استوار، حسین ناصحی و لوییجی پازاناری و فریدون فرزانه درس‌های موسیقی را آموخت و دوره‌های عالی این هنر را به خوبی گذراند.

وی دو ساز كلارینت و ویلن‌آلتو را به خوبی می‌نواخت و با علم رهبری اركستر هم به تمام وكمال آشنا بود.

در سال‌های میانی دهه چهل با تلاش و پی‌گیری برادران یوسف زمانی نخستین اركستر موسیقی كردی را راه‌اندازی كردند كه رهبری آن را حسن و سرپرستی‌اش را حسین بر عهده گرفتند . از این منظر باید این دو تن را به عنوان پیشگامان علمی كردن موسیقی كردی به شمار آورد كه خوانندگانی چون مظهر خالقی و حسن زیرك در این اركستر اجرای برنامه كرده بودند و به گفته حسین یوسف زمانی در این مدت تنها برای مظهر خالقی نزدیك به 30 قطعه تصنیف كردی با تنظیم و آهنگسازی برادرش و وی ساخته و اجرا شد.

یوسف زمانی در آهنگسازی نیز دستی چیره داشت و برخی از ساخته‌‌های وی توسط خوانندگان نامی چون نادر گلچین و محمد رضا شجریان خوانده شد. از كارهای مشترك وی با نادر گلچین می‌توان به تصانیف«دریا توبگو» و«از پشت ‌آتش»اشاره كرد.

یوسف زمانی با محمد رضا شجریان نیز كارهایی ماندگار انجام دادند كه برخی از آنها در مجموعه دولت عشق و مجموعه گلبانگ شجریان منتشر شده است.

تصانیفی چون دولت عشق، اشك مهتاب و مبتلا از جمله معروفترین كارهای مشترك میان حسن یوسف‌‌زمانی و شجریان به شمار می روند.

آلبوم نجوا با صدای شهرام ناظری و آلبوم طریقت عشق با صدای حسام الدین سراج از جمله آخرین كارهای وی به شمار می‌رود.

حسن یوسف زمانی در زمینه موسیقی فولكلور، سنتی یك صدایی (ملودی)، و موسیقی اركسترال آهنگ های زیادی ساخته و اجرا كرد و به گفته خودش در یكی از مصاحبه‌ها بیش از یكصد و بیست قطعه آهنگ با كلام و بدون كلام جدید اجرا نشده در گنجینه ساخته‌های خود داشت.

یوسف زمانی اواسط دهه هفتاد به كانادا مهاجرت كرد و با تشكیل گروهی به نام پژواك به توسعه و گسترش موسیقی علمی و سنتی ایران همت گماشت.

پدرش از وکلای مشهور دادگستری بود و مایل بود پسرش نیز راه او را ادامه دهد. ژول ورن به درخواست پدر، برای تحصیل در رشتۀ حقوق رهسپار پاریس شد، اما پس از اتمام تحصیلات به نویسندگی روی آورد.

او در این دوران با سختی زندگی را می‏گذراند. پس از مدتی در تئاتر لیریک پاریس با سمت منشی استخدام شد و با حقوق مختصری که دریافت می‏کرد زندگی خود را اندکی سر و سامان داد.

ژول ورن در این ایام، در اوقات بیکاری برای مطالعۀ کتابهای علمی به کتابخانۀ ملی پاریس می‌رفت و یا نزد دوست نابینایش آراگو که سابقاً دریانورد بود، رفته و به داستان‌های او گوش می‌داد؛ و بدین ترتیب داستانهای علمی - تخیلی خود را پیریزی می‌کرد.

تا سال 1862 هیچکدام از نوشتههای او مورد توجه ناشران واقع نشده بود. در این سال داستان پنج هفته در بالن را که دربارۀ مسافرت با بالن به قارۀ آفریقا بود نزد مؤسسه انتشاراتی هتزل که متعلق به یکی از نویسندگان برجسته آن زمان بود برد و با استقبال هتزل مواجه شد این مؤسسه نشر آثار او را برعهده گرفت.

ژول ورن در داستان‌های علمی- تخیلی خود بسیاری از پیشرفت‌های علمی و فنی قرن بیستم را پیش‏بینی کرد، از جمله اختراع اتومبیل، هواپیما، هلیکوپتر، نیروی برق و غیره.

تا زمان مرگ ژول ورن در 1905 بیش از پنجاه جلد از رمانهای او منتشر شد.

از جمله آثار او میتوان به :