۩ منظره اطلاعات ۩

دانشمندان به تازگی توانسته‌اند با سنجش ژن‌های انسان در کودکی، طول عمر وی را پیش‌بینی کنند

به گفته محققان، طول عمر در DNA انسان نوشته شده و از لحظه تولد قابل بررسی و مشاهده است.

دانشمندان دانشگاه گلاسکو دریافتند که اندازه تلومرها که به حفاظت از کروموزم‌ها در برابر پارگی می‌پردازند، می‌تواند به دانش انسان از زمان مرگ خود کمک کند.

تلومرها بطور گسترده‌ای مورد بررسی بوده و پیش از این نیز تصور می‌شد که با پیری مرتبط هستند.. اکنون محققان دریافته‌اند که هرچه قد این تلومرها بلندتر باشد، طول عمر انسان نیز بیشتر است. البته این در حالتی است که مرگ در اثر تصادف، بیماری یا عوامل موثر در شیوه زندگی اتفاق نیفتد.

به گزارش ایسنا، پیش از این دانشمندان دریافته بودند که شیوه زندگی مانند استتعمال سیگار و تنش‌های موجود می‌تواند باعث کوتاه‌تر شدن تلومرها شود. اما این پژوهش، اولین نشانه در مورد احتمال پیش‌بینی زمان مرگ انسان از لحظه تولد است.

در آینده ممکن است آزمایش‌هایی ایجاد شود که انسان بتواند با آنها از لحظه تولد، طول عمر خود را بداند، البته اگر تمایل به این کار داشته باشد.

این پژوهش که از فنچ‌های گورخری استرالیایی استفاده کرده، اولین پروژه‌ای است که به محاسبه اندازه تلومر در دوره‌های منظمی از زندگی پرداخته است. در میان انسان‌ها این آزمایش تنها در میان کهنسالان اجرا شده است.

دانشمندان گلاسکو در مرحله بعدی پژوهش خود به بررسی عوامل کوتاه‌تر شدن تلومرها مانند عواملی ارثی یا محیطی برای افزایش دقت پیش‌بینی میزان عمر خواهند پرداخت.

افرادی که صورت بچه‌گانه دارند، دلیل دیگری برای رضایت‌ خاطر دارند: یک بررسی در دانمارک نشان می‌دهد که افراد با ظاهر جوان‌تر عمر بیشتری می‌کنند.

پژوهش منتشرشده به صورت آنلاین در ژورنال پزشکی بریتانیا بیانگر آن است افرادی که جوان‌تر از سن‌شان به نظر می‌رسند، عمر طولانی‌تر خواهند داشت.

پژوهشگران دانمارکی در سال 2001 آزمایش‌های جسمی و شناختی بر روی بیش از 1800 زوج دوقلو در بالای 70 سال انجام دادند، و نیز عکس‌های صورت‌های‌شان را گرفتند.

سه گروه افرادی که سن واقعی این دوقلوها را نمی‌دانستند، حدس می‌زدند که سن‌ این افراد چقدر است. بعد این پژوهشگران این دوقلوها را دنبال کردند که تا ببینند بعد از 7 سال چه تعداد آنها زنده می‌مانند.

این کارشناسان دریافتند افرادی که ظاهر جوان‌‌تری از سن واقعی‌شان دارند، با احتمال بسیار بیشتری زنده می‌مانند، حتی پس از آنکه دانشمندان سایر عوامل مانند جنسیت و محیط‌ زیست را در نظر می‌گرفتند. هر چه تفاوت میان سن ظاهری و سن واقعی در زوج دوقلو بیشتر بود، با احتمال بیشتری دوقلوی که ظاهر پیرتری داشت،‌ ابتدا بمیرد.

آنها همچنین دریافتند توضیحی زیستی برای این امر وجود دارد: افرادی که ظاهر جوان تری داشتند دارای تلومر‌های طولانی‌تری بودند. یک بخش کلیدی DNA که با پیری ارتباط دارد. تصور می‌شود افرادی که تلومرهای کوتاه‌تری دارند، سریعتر پیر شوند. در بررسی دانمارکی‌ها،‌هر چه افراد ظاهر تروتازه‌ تری داشتند،‌ تلومرهای طولانی داشتند.

این پژوهشگران گفتند که سن ظاهری که به طور گسترده‌ای بوسیله پزشکان به عنوان یک شاخص عمومی برای سلامتی بیمار به کار می‌رود،‌ یک شاخص زیستی خوب برای پیری است که میزان بقا را در میان افراد بالای 70 سال پیش‌بینی می‌کند.

این كه می‌گویند ما در برابر نسل آینده‌مان مسئولیم، یك شعار نیست، دامنه‌اش هم روز به روز وسیع‌تر می‌شود.

یعنی دیگر فقط به این برنمی‌گردد كه تغذیه و تحصیل فرزندتان چطور باشد. تحقیقات جدید نشان می‌دهد وضعیت والدین هم می‌تواند بر سلامت بچه‌ها مؤثر باشد.

این بار نتایج یكی از این تحقیقات را بشنوید كه درباره خطر ابتلا به سرطان سینه در دختران است.

محققان انگلیسی و فنلاندی در یك طرح مشترك به این نتیجه رسیده‌اند كه استخوان‌بندی مادران می‌تواند روی احتمال ابتلا به این بیماری در دختران آنها، تأثیر بگذارد.

به گزارش پایگاه اینترنتی ScienceDaily، گزارش این محققان نشان می‌دهد اندازه استخوان لگن مادران می‌تواند شاخص مهمی در تعیین احتمال ابتلا محسوب شود؛ طوری كه زنانی كه بزرگترین قطر لگن آنها بیشتر از 30 سانتی‌متر باشد، دختران‌شان تا 3 برابر بیشتر ممكن است به سرطان سینه دچار شوند. شكل لگن هم در این مورد مؤثر است. به این ترتیب كه لگن‌های گردتر، می‌تواند تا 5/2 برابر این احتمال را بالا ببرد.

حتما این سؤال برایتان پیش آمده كه اندازه لگن مادر چطور می‌تواند روی بیماری سرطان دخترش تأثیر بگذارد؟
محققان مجری این طرح، كه از دانشگاه ساوت‌همپتون انگلستان و نیز مؤسسه تحقیقات پزشكی فنلاند هستند، موضوع را این طور توجیه می‌كنند كه در زمان بلوغ دختران، یكی از تغییراتی كه در بدن آنها اتفاق می‌افتد، رشد دهانه لگن آنهاست. (كه دلیل آن هم روشن است؛ آماده شدن دختر برای زایمان در آینده) میزان این رشد، وابستگی تام دارد به میزان هورمون زنانه‌ای كه در زمان بلوغ ترشح آن به صورت جهشی بالا می‌رود.

هرچه میزان این هورمون‌های زنانه مسئول تغییرات در بلوغ بالاتر رود، قطر لگن هم بیشتر خواهد شد. به گفته این محققان، مهم‌ترین شكل بیوشیمیایی مؤثر در این‌باره، هورمونی است به نام «كاتكول استروژن».

اما رابطه این سطح هورمونی بالا در مادر با فرزند دخترش چطور شكل می‌گیرد؟ محققان می‌گویند البته این مطالعه روی جنبه‌های مولكولی قضیه كار نكرده است و تنها یك كار اپیدمیولوژیك بوده است.

یعنی آنها اطلاعات بیش از 6 هزار زن باردار را كه اندازه لگن آنها به‌طور معمول برای مراقبت‌های پیش از زایمان اندازه گرفته شده، جمع‌آوری كرده‌اند و در یك مطالعه طولانی‌مدت آینده‌نگر، وضعیت ابتلا به بیماری دختران آنها را بررسی كرده‌اند.

تحلیل این اطلاعات، محققان را به سمت شكل‌دهی این فرضیه هدایت كرده است؛ این كه احتمالا این خانم‌ها در زمان بارداری هم سطح هورمونی بالاتر از دیگران دارند و این سطح بالا، روی بافت پستان جنین آنها تأثیر می‌گذارد و باعث به وجود آمدن تغییراتی در مولكول DNA سلول‌های این ناحیه می‌شود و به این ترتیب احتمال سرطانی شدن آنها را بالا می‌برد.

نتایج این مطالعه در نشریه «زیست‌شناسی انسانی» چاپ شده و تأكید دوباره‌ای است بر نقش والدین در سلامت فرزندان‌شان.

ابعاد دیگری از این نقش، پیش از این هم شناخته شده بود. این موضوع دیگر تقریبا به اثبات رسیده كه وراثت، به‌خصوص از طرف مادری، می‌تواند تا حد زیادی عامل انتقال بیماری باشد.

از طرف دیگر، نقش چاقی هم در بالا بردن احتمال ابتلابه سرطان سینه، بسیار پررنگ است.

تحقیقات نشان می‌دهد زنانی كه نمایه توده بدنی بالاتر از حد طبیعی دارند، یعنی به اضافه‌وزن و چاقی مبتلا هستند، در معرض خطر درگیر شدن با این بیماری هستند.

از جمع این 2نكته می‌توان نتیجه گرفت كه مادرانی كه اضافه‌وزن دارند، خیلی زود باید برای كنترل این مشكل خود اقدام كنند، چرا كه سلامت دختران‌شان را در معرض تهدید قرار داده‌اند.

پزشكان توصیه می‌كنند دختران و خانم‌هایی كه به هر دلیل در معرض احتمال بالاتر ابتلا به سرطان سینه هستند، به‌موقع جهت انجام اقدامات تشخیص مراجعه كنند؛ چرا كه تشخیص به موقع این بیماری می‌تواند عامل تعیین‌كننده در اثربخشی درمان آن باشد.